The Kingsman Prequel zorgt voor een brute en bizarre oorlogsfilm

De “Kingsman”-serie is misschien wel onze vreemdste doorlopende populaire franchise. Matthew Vaughns gestroomlijnde bewerkingen van de obsceen gewelddadige Mark Millar-strips veranderden een misantropische uitzending van de spionagethriller voor heren in met sterren bezaaid entertainment waarvan je door de flitsende actiescènes over het hoofd zag hoe heimelijk conservatief het is. (De Big Bad-schurken van de eerste film waren milieuactivisten!)

Dus wat gebeurt er als je het ‘spionage’-gedeelte uit de spionagefilm haalt, in een prequel-verhaal dat de oprichting beschrijft van deze supergeheime spionagedienst die opereert vanuit een chique kleermakerswinkel? Iets dat het midden houdt tussen een sombere oorlogsfilm en een op “Downton Abbey” geïnspireerde soap, met behoud van de cartoonesk gewelddadige en stiekem smerige elementen van de eerste twee “Kingsman”-films. “The King’s Man” is een tonaal afwijkende actiefilm die ernstiger en plechtiger wordt dan zijn twee voorgangers, maar zijn zelf-serieuze riff op de film uit de Eerste Wereldoorlog maakt het voor Vaughn moeilijker om zijn diep verontrustende plot te verbergen.

Spider-Man: No Way Home free (2021) online Full Free

Een decennium voordat de Grote Oorlog uitbreekt, leveren Ralph Fiennes’ Lord Orlando Oxford en zijn vrouw (Alexandra Maria Lara) en tienerzoon Conrad Rode Kruisvoorraden aan een Brits legerkamp in Zuid-Afrika op het hoogtepunt van de Tweede Boerenoorlog. Er breken gevechten uit en Orlando’s vrouw wordt doodgeschoten. Ze smeekt Orlando om te voorkomen dat Conrad ooit nog oorlog zal zien voordat hij in zijn armen sterft. Maar terwijl Conrad (een geschikte edele en naïeve Harris Dickinson) opgroeit tot een jonge man, is oorlog moeilijk te vermijden: het is 1914 en ijle internationale allianties betekenen dat er conflicten op de loer liggen. Orlando wordt uit zijn semi-pensionering geroepen door zijn voormalige commandant Herbert Kitchener (Charles Dance, die de eerste van de film speelt’ s vele historische figuren uit het echte leven) om de aartshertog Franz Ferdinand van Oostenrijk te begeleiden tijdens zijn bezoek aan Sarajevo. (Ja, we gaan daarheen.) Zowel Orlando als Conrad staan ​​klaar om een ​​eerste moordaanslag op Ferdinand te stoppen, maar slagen er niet in het schot te stoppen dat de Grote Oorlog begint, die de wereld in het ergste internationale conflict stort dat het ooit heeft gehad gezien.

“The King’s Man” en vervolgens Forrest Gumps baant zich een weg door de geschiedenis van het begin van de 20e eeuw, maar zonder de goedbedoelde sentimentaliteit van dat Robert Zemeckis-drama. Dit is een film uit de Eerste Wereldoorlog als een edgy stripboek: soms speelt het zich af als een rechttoe rechtaan oorlogsdrama, om vervolgens uit te breken in die “Kingsman”-achtige excessen van hypergeweld. Maar “The King’s Man” verliest de ironische satire van de eerste twee films – waarvan het fineer van satire al dun was om mee te beginnen – waardoor de momenten van buitensporige komedie des te vreemder worden. Hoe kan een film die de grimmige toon van een film uit de Eerste Wereldoorlog aanneemt, ook een scène bevatten waarin de hedonistische Rasputin van Rhys Ifans het been van Ralph Fiennes likt en dan ronddraait met een mes als een soort gestoorde superschurk? “The King’s Man” doet,

Vaughn heeft een talent voor het maken van oogverblindende actiescènes, en de extra grimmigheid van de Eerste Wereldoorlog geeft hem de kans om zijn verzadigde stripboek-hypergeweld op een nieuwe en opwindende manier te tonen. Vooral Gemma Arterton en Djimon Hounsou schitteren tijdens deze sequenties en voegen zich bij de vader en zoon van Fiennes en Dickinson in een gehaaste missie die hilarisch misgaat. Fiennes zorgt voor een spannende en ongewone soort held, gebukt onder trauma’s uit het verleden en zijn eigen leeftijd, wat het des te spannender maakt om hem in het middelpunt van zulke actiescènes met een hoog octaangehalte te zien. Maar hoe stijlvol Vaughns regie ook blijft, het kan het onsamenhangende en te lange verhaal van de film niet goedmaken.

Ik bespioneer een samenzwering

Studio’s uit de 20e eeuw

In tegenstelling tot wat de marketing je wil doen geloven, is “The King’s Man” geen spionagefilm. Tenminste, niet de “James Bond in het Edwardiaanse tijdperk”-spionagefilm zoals het is gepresenteerd. En in zekere zin is dat in het voordeel van “The King’s Man”, dat een zekere charme blijkt te hebben in de manier waarop zijn personages struikelen over massale historische gebeurtenissen, samenzweringen en zelfs persoonlijke dynamiek buiten hun controle. Fiennes’ Orlando Oxford is een overdreven beschermende vader voor Conrad, die hem beschermt tegen de verschrikkingen van de wereld in hun vorstelijke herenhuis, terwijl hij hem om de een of andere reden opleidt tot een onberispelijke vechter. Dus wanneer Conrad erop staat om dienst te nemen in het leger om te vechten in de Grote Oorlog, weigert Orlando, waardoor Conrad elke poging om zich bij de oorlog aan te sluiten tegenhoudt. Dit weerhoudt Conrad natuurlijk niet, die,

De plot kronkelt terwijl “The King’s Man” plotseling verandert in een “1917” redux, zelfs de beroemde slagveldrun van die film nabootst, en de oorlogsscènes met zo’n heftigheid behandelt dat ik me afvroeg of de “Kingsman”-franchise een nieuwe pagina aan het omslaan was en opgroeien. Lezer, dat was het niet.

Terwijl het vader-zoonconflict tussen Orlando en Conrad – verergerd en nog tragischer gemaakt door een grote oorlog die tussen hen in komt – oprecht oprecht is en waarschijnlijk het beste deel van deze rommelige film, kan “The King’s Man” de grove onvolwassenheid en stiekem conservatieve berichten van de franchise.

Zonder al te veel weg te geven, is “The King’s Man” een imperialistische nachtmerrie, een film die nostalgisch pleit voor de “stabiliteit” van de monarchie en de tijd van machtige rijken. De manier waarop het in echte historische figuren en tragedies verweeft, en er een samenzweerder antwoord op biedt, is het spul van de dromen van een 4chan-draad. Hoe charismatisch zijn sterren ook zijn, en hoe verfrissend de periode ook is, de wild inconsistente toon en overvolle speelduur verliest alles wat er nog over was van de glans van de eerste ‘Kingsman’.

Leave a Reply

Your email address will not be published.